Saturday 9 March 2019

യാത്രക്കാരനും ദാഹിച്ച നായയും

 

മുഹമ്മദ് നബി (സ) അനുചരന്മാർക്ക് പറഞ്ഞുകൊടുത്ത കഥയാണ്.

ഒരാൾ ഒരു യാത്ര പുറപ്പെട്ടു. ഭയങ്കര ചൂടുള്ള ദിവസമായിരുന്നു. സൂര്യൻ തലക്കു മുകളിൽ കത്തിത്തിളങ്ങുന്നു. ഭൂമി കാല്ക്കീഴിൽ ചുട്ടു പഴുക്കുന്നു.

പൊള്ളുന്ന മരുഭൂമിയിലൂടെ കുറച്ചുദൂരം പോയപ്പോഴേക്കും അയാൾക്കു തല വേദനിക്കാൻ തുടങ്ങി. ദേഹമെല്ലാം വിയർത്തു. തൊണ്ട വരണ്ടു.

അയ്യോ!! എന്തൊരു ചൂട്, ഇത്തിരി വെള്ളം കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ദാഹിച്ചു മരിച്ചുപോകും! അയാൾ സ്വയം പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് വെള്ളമനേ്വഷിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ആദ്യം കണ്ട കിണർ അയാളുടെ തൊണ്ടപോലെത്തന്നെ വരണ്ടിരിക്കുന്നു. രണ്ടാമത്തേതും മൂന്നാമത്തേതും അങ്ങനെത്തന്നെ. നേരം ഉച്ചയോടടുക്കുകയാണ്. യാത്രക്കാരൻ തളർന്നു തുടങ്ങി.

ഒടുവിൽ… ഭാഗ്യം! ഒരു കിണർ കണ്ടു. അയാൾ ആർത്തിയോടെ ഓടിച്ചെന്ന് കുനിഞ്ഞുനോക്കി. അടിയിൽ ഒരാൾക്കു വെള്ളമുണ്ട്. ഹാവൂ! സമാധാനമായി!

പക്ഷെ, വെള്ളം എങ്ങനെ കിട്ടും. കൈയിൽ തൊട്ടിയും കയറുമൊന്നുമില്ല. അയാൾ കിണറ്റിനു ചുറ്റും നടന്നു നോക്കി. രക്ഷയില്ല!

ഇനിയിപ്പോൾ ഒരൊറ്റവഴിയേ ഉള്ളൂ… കിണറ്റിലിറങ്ങുക. യാത്രക്കാരൻ ശ്രദ്ധയോടെ കിണറ്റിലിറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. യാത്രാ ക്ഷീണം കാരണം കൈകാലുകൾക്ക് തളർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു. വള്ളിപ്പടർപ്പുകളിൽ പിടിച്ചു തൂങ്ങിക്കയറാൻ അതിനാൽ വളരെ പ്രയാസം. പക്ഷെ, താഴോട്ടിറങ്ങുംതോറും അയാൾക്ക് സുഖകരമായ തണുപ്പനുഭവപ്പെട്ടു തുടങ്ങി. ഒടുവിൽ ഒരുവിധം കിണറ്റിന്നടിയിലെത്തി.

മുട്ടോളം വെള്ളത്തിലറങ്ങിനിന്ന് അയാൾ കുനിഞ്ഞു. കൈകൾ രണ്ടും വെള്ളത്തിലാഴ്ത്തി. വിരലുകൾക്കിടയിലേക്ക് വെള്ളം തുള്ളിക്കയറിയപ്പോൾ… ഹാ… എന്തു സുഖം! അയാൾ വീണ്ടും വീണ്ടും കൈകൾ വെള്ളത്തിൽ മുക്കി ആ അനുഭൂതി നുകർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

പിന്നെ മതിയാവോളം വെള്ളം കുടിച്ചു. മുഖവും കഴുത്തുമെല്ലാം വെള്ളം കൊണ്ടു തുടച്ചു. പിന്നീട്, ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചിരുന്ന തന്റെ ഉടുപ്പിന്റെ അടിവശം വെള്ളത്തിൽ മുക്കി നനച്ചു. അവസാനം രണ്ടു കവിൾ വെള്ളം കൂടി കുടിച്ചപ്പോൾ ക്ഷീണമെല്ലാം വിട്ടകന്നതായി അയാൾക്കു തോന്നി.

“ജീവന്റെ ദ്രവരൂപമാകുന്നു വെള്ളം. അല്ലാഹുവാണ് നമുക്കതു നല്കുന്നത്. അവനു സ്തുതി” അയാൾ സ്വയം പറഞ്ഞു.

ക്ഷീണമെല്ലാമകന്നപ്പോൾ അയാൾ കിണറ്റിൽനിന്ന് കയറാൻ തുടങ്ങി.


ഇപ്പോൾ ആദ്യത്തെ പ്രയാസമൊന്നും തോന്നിയില്ല.

കിണറ്റിന്റെ തണുത്ത ഉള്ളറയിൽനിന്നു ഭൂമിയുടെ ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന ഉപരിതലത്തിലെത്തിയ അയാൾ പെട്ടെന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ഒരു നായ! കുരക്കുകയാണെന്നു പറഞ്ഞുകൂടാ; കരയുകയാണ്. നാവു പുറത്തേക്കിട്ട് തേങ്ങുകയും കിതക്കുകയുമാണ്.

അത് അയാളുടെ അടുത്തെത്തി. പാവം! അതിനു വല്ലാത്ത ദാഹമുണ്ട്. അത് ദയനീയമായി അയാളെ നോക്കി. പിന്നെ ഭയത്തോടെ അടുത്തുകൊണ്ട് അയാളുടെ നീളൻ കുപ്പായത്തിന്റെ അടിവശത്തെ നനവിൽ നക്കാൻ തുടങ്ങി.

പാവം അതിനു കഠിനമായ ദാഹമുണ്ട്. ഒരു നാഴികമുമ്പ് താൻ എങ്ങനെയായിരുന്നോ അതേ അവസ്ഥയിലാണ് അതിപ്പോൾ. ഇത്തിരി വെള്ളം കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ ചത്തുപോവും. അയാൾക്ക് നായയോട് വല്ലാത്ത അലിവു തോന്നി. അയാൾ അതിന്റെ ശിരസ്സിൽ മൃദുവായി തലോടി. നായ വാലാട്ടി. അയാളുടെ കുപ്പായത്തിന്റെ വക്കിൽനിന്ന് നക്കിയെടുത്ത നനവിന്റെ നന്ദി.

“നില്ക്ക്, ഞാൻ നിനക്കു വെള്ളം തരാം” അയാൾ നായയോട് പറഞ്ഞിട്ട് കിണറ്റിൽ വീണ്ടും പൊത്തിപ്പിടിച്ചിറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. അടിയിലെത്തി, ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. എന്നിട്ട് തന്റെ രണ്ടു ഷൂസുമഴിച്ച് വെള്ളം നിറച്ചു.

ഇതുംകൊണ്ട് എങ്ങനെ കയറും? അധികം ആലോചിക്കേണ്ടിവന്നില്ല. ഷൂസ് രണ്ടും പല്ലുകൊണ്ട് കടിച്ചുപിടിച്ചു. കുറച്ചു കയറിയപ്പോഴേക്കും വലിയ പ്രയാസം തോന്നി. വായിൽ തൂങ്ങുന്ന ഭാരവുമായി മുകളിലോട്ട് കയറാൻ സാധിക്കുന്നില്ല. പല്ലുകൾ വല്ലാതെ വേദനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു!

എന്തിനു പറയുന്നു- ഒരുവിധം അയാൾ കരപറ്റി. നായയുടെ മുമ്പിൽ മുട്ടുകുത്തിയിരുന്ന് അതിനു സൗകര്യപൂർവം കുടിക്കാൻ പറ്റും വിധം ഷൂസ് ചെരിച്ചി പിടിച്ചുകൊടുത്തു. വെള്ളം കുടിക്കുമ്പോഴെല്ലാം നായയുടെ വാൽ ആടിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. അയാളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. നായ ഇപ്പോൾ സംതൃപ്തനാണ്. അതിന്റെ ദാഹം തീർന്നിരിക്കുന്നു.

ഒരു നായയോട് ദയാപൂർവം പെരുമാറിയ ഈ മനുഷ്യന്റെ പ്രവൃത്തിയിൽ അല്ലാഹു സന്തുഷ്ടനായി. അയാൾ മുമ്പു ചെയ്ത പാപങ്ങളെല്ലാം പൊറുക്കപ്പെട്ടു… പ്രവാചകൻ കഥ പറഞ്ഞു നിർത്തി.

“അല്ല ദൈവദൂതരെ, ജീവികളോടു കരുണ കാണിച്ചാൽ ഞങ്ങളുടെ പാപങ്ങളും പൊറുക്കപ്പെടുമോ?” ഒരനുചരൻ ചോദിച്ചു.

തീർച്ചയായും- പ്രവാചകൻ പറഞ്ഞു: ജീവജാലങ്ങളോടു കരുണ കാണിച്ചാൽ നമുക്കതിനു ദൈവം പ്രതിഫലം തരും.


-വി.എസ്.സലിം-  

No comments:

Post a Comment